پیام شکوهی راد علاوه بر فیلمسازی . ترانه سُرای آثار موسیقی زیادی هم هست. در این صفحه چند مورد از شعر های پیام شکوهی راد آمده است. موسیقی و صدای این آثار با کمک هوش مصنوعی ارتقاء یافته. اگر با موبایل وارد شده ای برای تجربه ی بهتر در این صفحه لطفاً گوشی را به حالت افقی بگیرید

I’ve gotten used to being with you for a lifetime. Wherever I go without you, I want to come back. From not revolving around you, I’m becoming restless. For you, I would become an entire solar system. It seems like you are also searching for yourself. Like the Little Prince, you tamed your flower. If from morning till night, you are only waiting for someone to return, Then someone has tamed you forever. When you become tamed, you feel sorrow from being far away from them. In every star, you search for traces of them. Everything except your flower becomes ordinary to you. And forever, you become responsible for your flower. That is when “tamed” truly gains meaning for you. When even one second of distance feels like a light-year. I promise you, these nights will come to an end. There will be less sorrow, and my sun will rise. I promise you, everything will become wonderful. Life for us will become a little normal. I promise you, sadness will go away from you. The house will be filled with light, and everything will fall into place. I promise you, we will overcome everything. One day, we will wake up from this bitter nightmare. I promise you, God will show mercy. Most likely, He will remember us. I promise you, a good day will come. We will cry so much from happiness that our tears will not stop. I promise you, our luck will open up. A miracle will turn the world upside down. I want to lose this gamble to your eyes. Your body has become my every need. I wish you would stay a little longer tonight, So I could make ghazals out of the dimensions of your body. Don’t let me remain behind with a world full of “if only.” Just for tonight, shine and be my moon. Let the words dress you in clothing. Become the interpretation of the poem and the true meaning behind it. My love, it is too late to leave now. Let the rhyme die for your eyes. Come and turn your body into a new quatrain. Let words take shape upon your skin. I am even greedy for the scent of your clothes. I weave ghazals for you with golden thread. So that with every prayer ritual you remember me, I want to write this poem on your hands. With you, I created this new verse. In the darkness, you became the light of my hope. You, who are beyond poetry and song, I have never seen a ghazal this beautiful before.

اهلی
من به با بودن تو یه عمره عادت کردم
هرجایی بدونِ تو بِرَم ، می خوام بَرگَردم

از نَچَرخیدَنِ دُرِت ، دارم عاصی می شم
من برایِ تو یه منظومه یِ شمسی می شم

تو هم انگار داری دنبال خودت می گردی
مِثه شازده کوچولو ، گُلِت رو اَهلی کردی

اگه صُب تا شَبْ ، فقط منتظری بَرگَرده
یه کسی تو رو واسه همیشه اَهلی کرده

وقتی اَهلی بشی از دوریِ اون دِلگیری
تویِ هر ستاره ای رَدی اَزَش می گیری

همه چی بِجُز گُلِت برات می شه معمولی
تا ابد تو در مُقابِلِ گُلِت ، مَسئولی ...

تازه اونجاس که برات ، اَهلی ، مَعنی می شه
وقتی یه ثانیه دوری ، سالِ نوری می شه

قول
بهت قول می دم این شبا سر بیاد
غصه کمتر بیاد ، خورشیدم در بیاد

بهت قول می دم همه چی عالی شه
زندگی واسه ما یکمی عادی شه

بهت قول می دم غم ازت دور بشه
خونه پر نور بشه همه چی جور بشه

بهت قول می دم همه چی دار می شیم
از این کابوس تلخ یه روز بیدار می شیم

بهت قول می دم خدا رحمش میاد
احتمال زیاد ، ما رو یادش میاد

بهت قول می دم یه روز خوب بیاد
ما دیگه از خوشی اشکمون بند نیاد

بهت قول می دم شانسمون رو کنه
مُعجزه دُنیا رو ، زیر و رو کنه

عُریان
می خوام این قُمارو به چشات ببازم
تَنِ تو برام شده همه نیازم
کاشکی امشب یِکَمی بیشتَر بِمونی
تا از ابعادِ تَنِت غَزَل بسازم

نذار من بمونم و یه عالمه کاش
تو یه امشب بِدِرَخش وُ ماه من باش
بذار واژه ها برات جامْه بپوشن
تو بِشو تَفْسیر شعرُ اَصْلِ مَعناش

عشق من برای رفتن دیگه دیره
بذار قافیه واسه چشات بِمیره
بیا یه رُباعیِ تازه تَنِت کن
بذار روی پوستِت رو واژه بِگیره

حتی به بویِ لباسِتم حَریصم
با نخِ طلا برات غزل می ریسم
تا با هر قُنُوتی یادِ من بیُفتی
می خوام این شعر رُو روی دَستات بنویسم

با تو این بِیتِ جدیدُ آفریدم
توی تاریکی شدی نور اُمیدم
تو که از شعر و ترانه سَرتَر هستی
تا حالا غَزَل به این خوبی ندیدم

You don’t know what your absence has done to lonely me. I don’t know what the earth has done to that beautiful face of yours. You don’t know that I am burning from longing. I don’t know why I am still alive. You don’t know that nothing becomes like before anymore. I don’t know how to say I’m fine, because I truly can’t. You don’t know that I die hour by hour. I don’t know why they said your absence would become a habit. Everyone says, “Are you blind?” My path is far, far away from you. Yes, they say the soil is cold, But even my soil has cried out in pain. When it saw your loneliness in exile, Even my stone has cracked. There was no longer a place for me in this city, A city where your name is everywhere. Everywhere in it is a repetition of your smile. Your scent is in every corner and every place. Every escape of mine has become useless now. I am chained to the memories of you. All the people have started to look alike. I mistake them for you. One blurry photo, a hundred memories, one bracelet. All of my clues led back to you. That I would see you again soon, I remember, was your last sentence. Where am I supposed to look for you? I sit at the street corners of the city. Everyone says I’ve gone crazy. Whoever passes by, I see you in them. Maybe the thing you used to say is true. Maybe what he used to say will happen. Something of us may remain after we are gone, Perhaps a memory of a burned body. Maybe after death, there is another place. Maybe after this, there is another world. What difference does it make to me or you? Reincarnation is for lonely people. They wrote distance into our destiny. They molded our soil with longing. Even if I were to live a thousand and one times, They wrote “loser” on my forehead. I, who was a loser on this earth, I wish I could be alive just one more time. This time, I would find you in the sky. In reincarnation, I wish I were a bird.

تلخ
نمی دونی که نبودت با منِ تنها چه کرده
نمی دونم خاک با اون صورتِ زیبا چه کرده
نمی دونی دارم از حسرت می سوزم
نمی دونم که چرا زندم هنوزم
نمی دونی هیچی مثل قبلا‌ً نمی شه
نمی دونم بگم خوبم، ولی اصلا نمی شه
نمی دونی می میرم ساعت به ساعت
نمی دونم چرا گفتن نبودت می شه یه عادت

هرکی می گه مگه کوره
راهم از تو دوره دوره
آره می گن خاک ، سرده
ولی خاکم زجه کرده
وقتی غربتت رو دیده
حتی سنگم تِرِکیده

شهر
من دیگه جام توی این شهر نبود
شهری که اسمت همش باهاشه
همه جاش تکرار لبخند توِ
عطر تو هر گوشه و هر جاشه

هر فرارم دیگه بیهوده شده
من به خاطرات تو زنجیرم
آدماش همه شبیه هم شدن
با تو اشتباهشون می گیرم

یه عکسِ تار ، صد خاطره یه دسبند
کُل سَرنخای من اَزَت بود
اینکه باز میبینمت به زودی
یادمه جمله ی آخَرِت بود

آخه من کجاااا پِیِت بِگردم
سر کوچه های شهر می شینم
همه می گَن دیگه دیوونه شده
هر کی رد می شه تو رو می بینم

تناسخ
شاید همونی که ، تو می گفتی درسته
همون چیزی بشه ، که اون می گفته
بمونه چیزی از ما ، وقتی رفتیم
شاید ، یک خاطره از جسم سوخته

شاید که بعد رفتن، جای دیگَس
شاید که بعد این دنیای دیگَس
به حال من یا تو چه فرقی داره
تَناسُخ واسه آدم های بی کَس

ما تقدیرمونو دوری نوشتن
با حسرت خاک ماها رو سرشتن
هزار و یک دفه که زنده باشم
یه بازنده رو پیشونیم نوشتن

من که روی این زمین بازنده بودم
کاش فقط یه باره دیگه، زنده بودم
ایندفه تو آسمون پیدات می کردم
تو تَناسُخ کاشکی که پرنده بودم